• اصول هفتگانه امام خمینی| اسلام ناب
    اصول هفتگانه امام خمینی| اسلام ناب
  • نجات فلسطین با دریوزگی از سازمان ملل یا از قدرتهای مسلّط و به طریق اولی از رژیم غاصب به دست نمی‌آید، راه نجات فقط ایستادگی و مقاومت است. (مقام معظم رهبری1387/12/14 )
    نجات فلسطین با دریوزگی از سازمان ملل یا از قدرتهای مسلّط و به طریق اولی از رژیم غاصب به دست نمی‌آید، راه نجات فقط ایستادگی و مقاومت است. (مقام معظم رهبری1387/12/14 )
  • اراده الهی بالاتر از همه‌ی خواست‌ها
    اراده الهی بالاتر از همه‌ی خواست‌ها

    «قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَديرٌ» (ال عمران‏26)

  • «حوزه‌ی علمیه انقلابی»
    «حوزه‌ی علمیه انقلابی»

     «اگر بخواهیم نظام اسلامی همچنان «اسلامی و انقلابی» بماند باید حوزه‌ی علمیه «انقلابی» بماند؛ زیرا اگر حوزه‌ی علمیه انقلابی نماند، نظام در خطر «انحراف از انقلاب» قرار خواهد گرفت.» حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در دیدار اعضای مجمع نمایندگان طلاب و فضلای حوزه علمیه قم - ۱۳۹۴/۱۲/۲۵

  • اقتصاد مقاومتی یعنی مقاوم‌سازی و محکم‌سازی پایه‌های اقتصاد کشور.
    اقتصاد مقاومتی یعنی مقاوم‌سازی و محکم‌سازی پایه‌های اقتصاد کشور.

    نقطه‌ى کانونى اقتصاد مقاومتى عبارت است از درون‌زایى در کنار برون‌گرایى. درون‌زایى به معناى انزواطلبى تعبیر نشود؛ درون‌زایى با نگاه به بیرون و با گرایش به بیرون جامعه امّا تکیه به توانایى درونى و به ظرفیّت درونى.

    (بیانات رهبری- 1393/01/06)

  • السلام علیک یا ثارالله وابن ثاره
    السلام علیک یا ثارالله وابن ثاره
  • «احساس خطر میکنم!»
    «احساس خطر میکنم!»

    «حرکت جامعه باید به سمت آن تعالی و آن ارزشها، حرکت به سمت بالا باشد؛ حرکت مثبت باشد. این حرکتهای به سمت پائین، همان بیماریهائی است که برای نظام اسلامی ممکن است پیش بیاید؛ و این خطر برای نظام اسلامی است؛ مردم باید بیدار باشند.» مقام معظم رهبری ۱۳۸۸/۰۶/۲۰

  • اللهم عجل لولیک الفرج
    اللهم عجل لولیک الفرج
  • (مقام معظم رهبری ۱۳۸۰/۰۲/۲۸)
    (مقام معظم رهبری ۱۳۸۰/۰۲/۲۸)

    پیامبر اکرم این هدف را دنبال میکرد که هرجا زمینه مساعد بود، بذر اندیشه و عقیده را بپاشد؛ با این امید که در زمان مساعد، این بذر سبز خواهد شد. هدف این بود که پیام آزادی و بیداری و خوشبختی انسان به همه دلها برسد.

  •                                                                            واجب همیشگی
    واجب همیشگی

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_ashkhas_emamhosein_imamhosein14.jpgشهادت حسین بن علی(علیه السلام) جانی دوباره و هویتی تازه به تشیع بخشید. تشیع چنان با حادثه عاشورا عجین گشته است که امروزه قسمت اعظمی از بنیان و بنیادهای شیعی را، آموزه ها و مسایل مرتبط با عاشورا و حرکت امام حسین(علیه السلام) می سازد. از این رو است که در نگاه شیعی، این نه فقط شیعیان، که همه عالم، گیاهان و بی جانان و حیوانات تا انسان ها، و نه امروز که از ابتدای آفرینش انسان، برامام حسین(علیه السلام) گریسته اند و همه چیز با نام او پیوند خورده است. در این گفتار، تاریخ عزاداری آن حضرت را از جریان حضرت آدم(علیه السلام) تا شهادت ایشان، از دیدگاه روایات شیعی بازگو می کنیم.

 

حضرت امام صادق(علیه السلام) در روایتی می فرمایند: گریه پیامبران، صدیقان، شهیدان و ملائکه آسمان بر حسین(علیه السلام)، طولانی شده است.(1)

هم چنین در کامل الزیارات و بحار الانوار روایتی آمده که می گوید:

هیچ پیامبری نبوده، مگر اینکه به زیارت کربلا آمده و در آن جا توقف کرده است.(2)

از این رو در روایات شیعی، سابقه عزاداری بر امام حسین(علیه السلام) به حضرت آدم(ع) می رسد.

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_ashkhas_emamhosein_imamhosein15.jpgدر روایتی وارد شده است که وقتی خداوند در خواست توبه حضرت آدم(علیه السلام) را پذیرفت، جبرئیل اسامی پنج تن آل عبا را به او تلقین کرد. هنگامی که به نام سیدالشهدا(علیه السلام) رسید، گریه راه گلویش را بست. حضرت آدم(علیه السلام) علت آن را جویا شد و جبرئیل واقعه عاشورا را برای او شرح داد. در این هنگام، حضرت آدم و جبرئیل(علیهم السلام) هردو گریه می کردند.(3)

در روایت دیگری آمده است که حضرت آدم (علیه السلام) هنگام عبور از کربلا «یزید» را لعن نموده است.(4)

هنگامی که کشتی حضرت نوح(علیه السلام) نیز به کربلا رسید، به تلاطم افتاد. وقتی آن حضرت علت را پرسید، جبرئیل داستان کربلا را برای وی بازگو کرد.(5)

همین مسأله درباره حضرت ابراهیم(علیه السلام)، هنگامی که در صدد ذبح حضرت اسماعیل(علیه السلام) برآمده بود، روی می دهد و پس از شنیدن داستان عاشورا، اشک از چشمانش سرازیر می شود.(6)

برای حضرت اسماعیل(علیه السلام) نیز همین مسأله هنگام آب نیاشامیدن گوسفندانش در کربلا اتفاق می افتد.(7)

نیز هنگامی که به حضرت موسی(علیه السلام) خطاب شد همه گناهکاران توبه کار را می بخشم، جز قاتل حسین بن علی(علیهم السلام) را و آن گاه داستان کربلا بیان گردید، گریه کرد و از قاتلان حسین(علیه السلام) بیزاری جست.(8)

هم چنین در روایتی، گریستن حضرت موسی وحضرت خضر(علیهم السلام) در مجمع البحرین،(9) حضرت زکریا(علیه السلام) در بیت المقدس(10) و حضرت عیسی(علیه السلام) در کربلا(11) بر حضرت امام حسین(علیه السلام) ذکر شده است.

نیز گریستن حضرت رسول الله(صل الله علیه و آله) پس از ولادت امام حسین(علیه السلام)(12) یا هنگام رحلت شان(13) و...، گریستن امیرموءمنان(علیه السلام) هنگام عبور از کربلا(14) و گریستن حضرت زهرا(سلام الله علیها) (15) خط سیر دنباله دار تاریخ عزاداری نزد شیعیان، از ابتدا تاهنگام شهادت امام حسین(علیه السلام) است.

هم چنین علامه مجلسی در بحارالانوار از حضرت امام باقر(علیه السلام) روایت می کند که هنگام خروج حضرت سیدالشهدا(علیه السلام) از مدینه به طرف مکه، بانوان بنی عبدالمطلب جمع شدند و بر آن حضرت گریه کردند.(16)

 

تاریخ عزاداری شیعه پس از عاشورا؛

شهادت امام حسین(علیه السلام)، شوکی عاطفی در میان مردم، به ویژه حلقه پیروان و دوست داران اهل بیت(علیهم السلام) و شیعیان آن حضرت پدید آورد. همچنین عظمت شخصیت حسین بن علی(علیه السلام) و یارانش و پستی عمل جنایت کاران در چگونگی امام(علیه السلام)، بر ابعاد این مسأله می افزود. عزاداری از همان لحظه های نخستین پس از شهادت امام حسین(علیه السلام)، افزون بر بار عاطفی نیرومندی که داشت، با ویژگی های سیاسی و اجتماعی نیز همراه بود. در این جا، سیر تاریخی عزاداری امام حسین(علیه السلام)را پس از شهادت آن حضرت به اختصار بررسی می کنیم.

البته ذکر این نکته نیز خالی از فایده نیست که حتی دشمنان و قاتلان امام(علیه السلام) چون عمر سعد،(17) لشکر کوفیان،(18) و اهل شام،(19) نیز بر مظلومیت و فداکاری جانبازانه امام حسین(علیه السلام) گریسته اند.

تاریخ عزاداری شیعه پس از عاشورا، از اولین لحظه های شهادت امام حسین(علیه السلام) شروع می شود، هنگامی که ذوالجناح با زین واژگون و یال غرقه به خون از مقتل بازگشت.(20) پس از آن نیز در مواردی متعدد، حضرت زینب(علیها السلام)، زنان حرم امام(علیه السلام) و نیز دیگران به عزاداری پرداختند؛ مواردی چون عزاداری اهل بیت هنگام چپاول و آتش زدن خیمه ها(21) و وقت عبور از میان شهدا،(22) عزاداری زنان بنی اسد هنگام رفتن شهدا،(23) عزاداری اهل بیت در شام،(24) عزاداری اهل بیت و اهل مدینه در هنگام ورود به مدینه (25) و عزاداری ام البنین در بقیع.(26) 

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_ashkhas_emamhosein_imamhosein3.jpgبه جز عزاداری های اهل بیت پس از شهادت امام حسین(علیه السلام) و اصحابش، شاهد عزاداری های دوست داران و شیعیان خاندان عترت به صورت فردی و جمعی هستیم که به آن ها اشاره می کنیم.

1. عبیدالله بن حر جعفی، که گفته شده پس از شهادت امام حسین(علیه السلام) از منزل خود در قصر بنی مقاتل به کربلا رفت و درآنجا گریست و قصده ی بلندی در رثای امام حسین(علیه السلام) سرود.(27)

او را نخستین زیارت کننده قبر امام(علیه السلام) دانسته اند.(28)

2. جابربن عبدالله انصاری، که بر اساس گفته لهوف در اربعین به کربلا رسیده است.(29)

3. توّابین که پس از شهادت امام حسین(علیه السلام) از یاری نکردن آن حضرت پشیمان گشته و توبه کردند و به قیام بر ضد دستگاه شام و جبران گذشته همت گماردند. آن ها بدین منظور، به کربلا رفتند و در آن جا به عزاداری پرداختند و آن جا برای خونخواهی امام حسین(علیه السلام) هم قسم شدند.(30)

4. عزاداری امامان معصوم، که به اختصار ذکری از آن به میان آمد.

حضرت امام باقر (علیه السلام) به منظور عزاداری بر جدّشان، مجلس تشکیل می دادند و از کمیت خواستند تا اشعاری در این باره بخواند.(31)

حضرت امام صادق(علیه السلام) نیز به تشکیل مجلس عزاداری می پرداختند(32) وشیعیان را به عزاداری و مرثیه سرایی با حزن و اندوه و سوز امر می نمودند(33) و خود در مصیبت جدشان می گریستند.(34)

در همین زمینه، روایاتی از حضرت امام کاظم(علیه السلام) (35) و حضرت امام رضا(علیه السلام) (36) نقل شده است. بنابراین، آن چه از سیره اهل بیت (علیهم السلام) بر می آید، تشکیل مجالس عزاداری و گرامی داشت عاشورا، به ویژه دهه محرم(37) است. به یقین شیعیان هم این امر را تا حد امکان در آن شرایط خفقان به انجام می رساندند و هرگاه شرایط مهایا می شد آشکارا به عزاداری می پرداختند.

این شرایط در زمان بنی امیّه به شدت سخت و دهشتناک بود. امویان می کوشیدند تا یاد حسین و اهل بیت(علیه السلام) از ذهن ها پاک شود. از این رو، به هیچ وجه اجازه عزاداری و رفت و آمد و زیارت قبر مطهر آن حضرت را نمی دادند. این موضوع پس از قیام زید ابن علی بن حسین(علیه السلام) در زمان هشام بن عبدالملک شدت یافت. آن شرایط خفقان بار، در گفت وگوی میان حضرت امام صادق(علیه السلام) و یکی از اصحابشان به نام مسمع(38) کاملاً مشهود است.

اما در زمان عباسیان، شرایط همواره در حال نوسان وتغییر بود و دائماً دچار قبض و بسط می شد. در زمان سفاح اولین خلیفه عباسی، شاهد فراهم شدن زمینه برای زیارت مرقد مطهر هستیم، ولی در زمان منصور، شاهد منع زائران و تخریب مرقد مطهریم؛ که شاید یکی از علت های آن، قیام سادات حسینی باشد. پس از منصور و در زمان مهدی، مأمون، معتصم، واثق، منتصر و ناصرالدین بالله، شیعیان از جهت عزاداری و زیارت قبر امام حسین(علیه السلام) آزادی داشتند، ولی در زمان هارون و متوکّل، به شدت در آزار و اذیت قرار گرفتند و دستور تخریب قبر مطهر و منع زایران صادر شد.(39)

شدیدترین این آزارها و اذیت ها، در زمان متوکل بود که دستور کِشت زمین های اطراف قبر مطهر و زندانی کردن زایران را در سال 236 ه.ق صادرکرد. علی بن محمد بسامی، شاعر بغدادی، شعری سرود و در آن، بنی عباس و متوکل را هجو و مذمت کرد.(40)

با این حال، کسانی از قرن اول هجری تا زمان آل بویه، به طور فردی و جمعی به کربلا رفته و در آن جا عزاداری می کردند،

ولی پرشکوه ترین عزاداری شیعه در سوگ سیدالشهدا(علیه السلام)، در دوران آل بویه که خود شیعه و دوست دار اهل بیت بودند، اتفاق افتاد. احمد معزالدوله، یکی از سه برادران بویه ای، پس از فتح بغداد در سال 334ه.ق در زمان مستکفی بالله، با توجه به روحیه تشیع خود، به آبادانی مزار امامان معصوم، به ویژه امام حسین(علیه السلام) پرداخت. او در محرم سال 352 دستور داد که بازارها تعطیل و خرید و فروش ممنوع شود و سقاخانه هایی در بازارها برای آب دادن به مردم دایر گردد. هم چنین زنان در حالی که برای امام حسین(علیه السلام) نوحه می خواندند و بر صورت لطمه می زدند، از خانه ها خارج شوند.(41) این نخستین باری بود که چنین مراسمی در عزای امام حسین(علیه السلام) و زیر پرچم حکومتی برپا می گردید و سنت عزاداری دهه اول محرم، از آن زمان تا کنون به یادگار مانده است. پس از این دوران نیز عزاداری امام حسین(علیه السلام) همواره انجام می گرفت و با توجه به برخورد حاکمان، دچار قبض و بسط می گردید.

پس از دوران آل بویه، دوران تیموریان از این جهت بسیار پراهمیت است. و شاهد گسترش تدریجی تشیع، به ویژه در خراسان و ماوراء النهر (مرکز حکومت تیموریان) هستیم، به طوری که برخی از پژوهش گران، از تسنن دوازده امامی در این دوره نام برده اند(42) و نوشته اند در این زمان در ماوراءالنهر، همه ساله در سالروز قیام عاشورا، مراسمی برپامی شد.(43)

ملا حسین کاشفی، چهره شاخص این دوره و نگارنده کتاب روضة الشهداء است. برخی گفته اند در این دوره، گریه بر امام حسین(علیه السلام) در هرات، جانشین ذکر صوفیانه شده بود، که نقشبندیه آن را ملغی کرده بودند.(44)

با روی کار آمدن صفویه و رسمیت یافتن مذهب شیعه و فزونی گرفتن شمار شیعیان، بر کمیت و گستره مراسم عزاداری افزوده شد و از آن پس نیز با توجه به شیعی بودن همه حاکمان ایرانی، همین روند با ابعاد وسیع تری ادامه یافت.

 

c_400_300_16777215_00_images_mataleb_ashkhas_emamhosein_imamhosein11.jpgعزاداریامام حسین(علیه السلام) در ایران؛

ایرانیان از دیرباز دوست دار خاندان عترت و مفتخر به ولایت آنان بوده اند. آن ها به اهل بیت(علیه السلام) حساسیت ویژه ای داشته و همواره یار و حامی آنان به شمار رفته اند.

قبیله بنی حمراء از قبایل ایرانی تبار شیعی مذهب کوفه، نخستین کسانی بودند که پس از واقعه کربلا، آشکارا مجالس عزاداری عاشورا به پا کردند و برای خون خواهی سید الشهداء به مختار پیوستند.(45) آن ها که بالغ بر بیست هزار جنگجو بودند، بیشتر سپاه مختار را تشکیل می دادند(46) و مسجدی نیز در کوفه به نام آن ها موجود بوده است.(47) اصولاً ایرانیان که در آن زمان بیش تر تحت عنوان موالی خوانده می شدند، به اهل بیت پیامبر(علیهم السلام)، ارادت خاصی داشتند.

ایرانیان به ویژه پس از شهادت امام رضا(علیه السلام) به عزاداری امام حسین(علیه السلام) حال و رنگ دیگری بخشیدند و به طور مداوم به آن می پرداختند.(48) البته این مسأله در طول زمان دچار فراز و فرودهایی می گردید. برای مثال، با روی کار آمدن آل بویه در ایران و عراق و ترویج تشیع در مناطق مختلف، شیعیان و دوست داران امام حسین(علیه السلام)، مجال بیش تری برای عزاداری پیدا کردند. آل بویه که خود ایرانی و شیعه بودند، بنیاد عزاداری علنی و پرشکوه را در بغداد گذاشتند.

پس از آنان نیز این حرکت با شدت و ضعف ادامه یافت. تا زمان تیموریان که رونقی وسیع و جدّی گرفت، به طوری که اهل تسنن نیز با شیعیان همنوا می شوند. پس از تیموریان، با روی کار آمدن صفویه و حمایت رسمی آنان از تشیع، برپایی عزاداری گسترده و دامنه بیش تری یافت و در اقصی نقاط ایران متداول شد. این مراسم هم چنان تا زمان قاجاریه ادامه یافت. در دوره رضاشاه پهلوی، با آن که خود او با تظاهر شدید به حمایت از تشیع و علما و مظاهر تشیع و به راه انداختن دسته و همراهی با عزاداران توانسته بود حکومت را بدست گیرد، ولی در نیمه دوم حکومتش به شدت را عزاداری مبارزه کرد و آن را ممنوع ساخت. در زمان پهلوی دوم، ممنوعیت عزاداری برداشته شد و مردم توانستند آزادانه به عزاداری بپردازند.

پس از سقوط سلطنت 57 سال پهلوی و با آغاز انقلاب اسلامی ایران، سوگواری حضرت سید الشهدا(علیه السلام) منزلت والایی یافت و یکی از اساسی ترین پایه های مذهبی حکومت را نیز تشکیل داد. گفتنی است که ایرانیان، عزاداری را در مساجد، تکیه ها، حسینیه ها، منازل و به صورت دسته عزا در معابر عمومی و نیز در بیوت مراجع تقلید بر پا می کردند. این مراسم، در شهرهای مذهبی چون قم، مشهد، کاشان، اصفهان، اردبیل، و... بسیار پرشکوه انجام می کیرد. نخل بداری، هیأت های سقایی، تعزیه خوانی، زنجیر زنی از رسم های متداول آیین عزاداری به شمار می آید.(49)

 

imamhosein7.jpgتاریخ عزاداری در جهان؛

عزاداری در نقاط مختلف جهان، به میزان حضور شیعیان با هر گرایش و فرقه ای پررنگ تر برگزار می شود.

1. عراق: در عراق در حکومت عباسیان در زمان سفاح و زمان مامون و نیز به ویژه در عهد آل بویه، عزاداری رونقی خاص یافت. پس از آن نیز به نسبت نوع برخورد حاکمان، هر ساله مراسم عاشورا و محرم برگزار می گردید، به ویژه در کربلا که ورود هیأت های عزادار با شمایل خاص، شور و وجد دیگری بدان می دهدف و برخی از علما نیز با آنان همراهی می کنند؛ همانند علامه سید محمد مهدی بحر العلوم که با عزاداران در مراسم همراه می شده است.(50)

2. سوریه: با توجه به این که دمشق مرکز خلافت امویان بوده و به طور کلی مردم آن جا نیز به اموی بودن شهرت داشته اند، در ابتدا مراسم عزاداری چندان رونقی نداشت ولی بعدها، با توجه به نزدیکی آنان به کشور لبنان که شیعه درآنجا گرایشی قوی بود و نیز وجود مرقد حضرت زینب(سلام الله علیها) و حضرت رقیه(سلام الله علیها)، عزاداری امام حسین(علیه السلام) شور خاصی یافت و امروز نیز چنین است؛ البته در عهد حمدانیان وضعیت به مراتب بهتر گزارش شده است.(51)

3. لبنان: سابقه شیعه گری، در لبنان، تا زمان ابوذر امتداد دارد. امروزه لبنان شیعیان معتقدی دارد، ولی در زمان امویان، به سختی تحت فشار بودند. اندک اندک با باز شدن فضا اجتماعی سیاسی، عزاداری نیز رونق یافته و امروزه عزاداری های بسیار خوبی در آن جا، به ویژه در مناطق جبل عامل که سابقه طولانی در این باره دارند، انجام می شود.

4. افغانستان: مراسم عزاداری در افغانستان همه ساله در نقاط مختلف این کشور به ویژه در مناطق مرکزی که شیعیان در آن جا ساکنند (منطقه هزارستان) و نیز مناطق مرکزی که شیعیان در آن جا ساکنند (منطقه هزارستان) و نیز شهرمزار شریف (درشمال کشور) به خوبی برگزار می شود.(52)

5. بحرین: در بحرین، از قدیم روز عاشورا تعطیل و حسینیه های آن که ماتم نامیده می شود، در ایام محرم به شدت فعالند.(53)

6. هندوستان: تاریخ عزاداری در هند، به پیش از استیلای سلطان محمود غزنوی می رسد. شیعیان و سنّی های معتقد به امام حسین(علیه السلام) و حتی دیگر فرقه ها، در روزهای محرم در مکان هایی به نام امام باره که ضریح ائمه است، جمع می شوند و به عزاداری می پردازند. تعزیه و شور خاص هندیان به حدّی است که گاه عزاداری ایشان، تا اربعین سیدالشهدا(علیه السلام) ادامه می یابد.(54)

7. پاکستان: در پاکستان، روز عاشورا یکی از تعطیلات رسمی است. در استقلال پاکستان، توجه به عاشورا نقش ویژه ای داشت(55) و اقبال لاهوری نیز اشعاری در باره امام حسین(علیه السلام) و کربلا سروده و استقلال پاکستان را مرهون آن دانسته است. شبیه کوچکی از مقبره امام حسین(علیه السلام) که بدان تعزیه یا ضریح می گویند، افزون بر زنجیر زنی، سینه زنی و نیز قمه زنی در پاکستان مرسوم است.(56)

8. بنگلادش: در بنگلادش نیز امام باره ها، مرکز عزاداری بوده و احساسات مردم در خصوص عاشورا، در ادبیات آن ها نیز منعکس شده است.

9. اندونزی: در اندونزی که اسلام توسط شیعیان و جمعی از سادات بدان راه یافته، ماه محرم را «سورا» می خوانند و آن را با شکوه برگزار می کنند.

10. فیلیپین: در فیلیپین نیز عاشورا به شکل پرشکوهی برگزار میگردد. در سال 1310 ه.ق، عده ای از نوادگان امام صادق(علیه السلام) برای تبلیغ از عراق وارد سوماترا شدند . نیز در اوایل قرن پانزدهم، یکی از سادات، به مالاکا رفت و پس از ازدواج با دختر حاکم آن دیار، به خلافت رسید و بازماندگانش تا چهار قرن در آن جا حکومت کردند.

11. تایلند: در تایلند نیز که اسلام و تشیع به وسیله یک تاجر قمی به نام شیخ احمد به آنجا وارد شد، مراسم عاشورا هر ساله برگزار می گردد.

12. آلبانی: در آلبانی «نعیم بیک» دیوان شعری در مورد شهادت امام حسین(علیه السلام) سروده و «دالیب فراشری» 65هزار بیت در این باره گفته است.(57)

شیعیان در مدت ده روز محرم، آب نمی نوشند تا خود را شبیه قهرمانان کربلا گردانند، آن گاه به تکایا می روند تا به ذکر مصیبت بپردازند و در مسیر «یاامام یاامام» می گویند.(58)

هم چنین عاشورا در جمهوری آذربایجان که هفتاد درصد آن شیعه اند، آفریقای شرقی، بروندی، الجزایر، کانادا و آمریکا مراسم عزاداری برگزار می شود.(59) 

در کشورهای ترکستان، قفقاز، تبت و چین نیز همانند این موارد وجود دارد.(60)

 

ملاحظه: سایر مطالب پیرامون نهضت کربلا و قیام حضرت سید الشهدا(علیه السلام) را در همین پایگاه دنبال کنید:

 

پی نوشت ها:

1. بحار الانوار، علامه مجلسی، بیروت لبنان، دار احیاء التراث العریه، چ3،1403ق، ج45، ص 208.

2. کامل الزیارات، چ مرتضویه، نجف، 1356ق، ص 67، بحارالانوار، ج44، ص 301.
3. بحارالانوار، ج44، ص 245، الخصائص الحسینیة، شیخ جعفر شوشتری، بیروت، دارالسرور، چ1،1414ق، ص 101.
4. بحار الانوار، ج44، ص 242.
5. همان، ص 243
6. همان، ص 227.
7. همان، ص 243.
8. همان، ص 244.
9. تفسیر قمی، علی بن ابراهیم قمی، قم، داراکتاب، 1404 ق، ج2، ص 38.
10. الاحتجاج، طبرسی، مشهد، مرتضی، 1403ق، ج، ص 463.
11. الامالی، شیخ صدوق، مجلس 87، ذیل شماره5.
12. بحار الانوال، ج43، ص 249؛ مسند احمد بن حنبل، ج6، ص 249.
13. مثیر الحزان، ابن نماحلی، قم، موءسسه الامام المهدی، چ3، 1406ق، ص22.
14. الامالی، صدوق، ص 365، مجلس 87.
15. بحار الانوار، ج45،ص 225.
16. همان، ص 88 - 89.
17. تاریخ طبری، ج5، ص 452، مقتل الحسین، ابی مخنف، ترجمع علی کرمی، قم، دارالکتاب، ج1، 1377، ص 384.
18. بحار الانوار، ج45، صص59-58.
19. همان، ج 45، ص 174 - 175.
20. همان، ج45، ص 52.
21. همان، ص 58.
22. مقتل الحسین، خوارزمی، تحقیق، شیخ محمد سماوی، قم، دارانوار الهدی، چ1،1418 ق، ج2، ص 45-44.
23. ارشاد، مفید، ج2، صص113114، ینابیع المودة لذوی القربی، قندوزی حنفی، قم، مکتبة المحمّدی، 1385 ق، چ8،ج1،ص 350.
24. لهوف، سید ابن طاووس، برگردان، میرابوطالبی، قم، دلیل، چ1، 1379 ش، ص 192.
25. همان، ص 198.
26. مقاتل الطالبین، ابولافرج اصفهانی، تحقیق، سید احمد صفر، قم، شریف رضی، چ1، 1414ق، ص 85.
27. الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، ج4،ص 237 238.
28. تاریخ النیاحة، سید صالح شهرستانی، تحقیق، نبیل رضا علوان، بیروت لبنان، دارالزهراء،ج1، 1419 ق، ج 2 - 1، ص 100 به نقل از مدینة الحسین(ع).
29. لهوف، ص 197.
30. مقتل الحسین(ع)، خوارزمی، ج2، ص 218.
31. بحار الانوار، ج36، ص 391.
32. امالی صدوق، ص 118.
33. کامل الزیارات، جعفربن قولویه، قم، صدوق، چ1، 1375، ص 105.
34. همان، ص 105.
35. امالی صدوق، ص 111، ج 2.
36. مقتل خوارزمی، ج2، ص 129.
37. امالی صدوق، ص 116.
38. کامل الزیارات، ابن قولویه، تصحیح: عبدالحسین امینی، قم، کتابفروشی وجدانیف چ نجفی، 1356ق، ص 101
39. همان، صص 67.
40. وفیات الاعیان، ابن خلکان، ج3، تحقیق: احسان عباس، بیروت لبنان، دارالفکر، 1970 م، ج3، ص 365.
41. مدینة الحسین(ع)، ص 106.
42. تاریخ تشیع در ایران، رسول جعفریان، قم، انصاریان، چ1، 1375، ج2، ص 730.
43. روضة الشهداء، ملا حسین کاشفی سبزواری، تحقیق: عبدالرحیم عقیقی بخشایشی، قم، نوید اسلام، ج1، ص 22.
44. تشیع و تصوف، کامل مصطفی، ترجمه قراگزلو، تهران، امیرکبیر، صص 327 - 325.
45. دائرة المعارف تشیع، تهران، موءسسه دائرة المعارف تشیع، چ1، 1371،ج3، ص 463.
46. همان، ج3، ص 463.
47. تاریخ الکوفه، کامل سلمان حیدری، نجف، چ1، 1349 ق، ص 108.
48. تاریخ النیاحة، ج2، ص 59.
49. نک: عزاداری سنتی شیعیان: سید حسین معتمدی، قم، عصر ظهور، چ1، 1378، ج1، ص؟.
50. تاریخ النیاحة، ج2، ص 46.
51. همان، ص 48.
52. مجموعه مقالات دومین کنگره بین المللی امام خمینی (ع) در فرهنگ عاشورا، دفتر دوم، تهران، دفتر تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ع)، چ1، 1376، دفتر دوم صص112-111.
53. دایرة المعارف تشیع، ج3، ص 119.
54. تاریخ تفکر اسلامی در هند، عزیز احمد، برگردان، تقی لطفی و محمد جعفر یاحقی، تهران، کیهان، چ1، 1366، ص 320.
55. مجموعه مقالات دومین کنگره امام خمینی و فرهنگ عاشورا، دفتر دوم، ص 114.
56. همان، ص 114.
57. دائرة المعارف تشیع، ج3، 389.
58. دائرة المعارف الاسلامیة الشیعه، حسین الامین، سوریه، دار التعارف للمطبوعات، چ1، 1316ق، ج3، ص 357.
59. دائرة المعارف الاسلامیة الشیعة، حسین الامین، سوریه، دارالتعارف للمطبوعات، ج2، ص 356.
60. تاریخ النیاحة، ج2، صص 72-70.

منبع:

www.mashreghnews.ir

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

  درسهای زندگی
 

توصیه مقام معظم رهبری به جوانان در مورد اولویت انتخاب بین کار اجرایی و کار فرهنگی:

«کار اساسی عبارت است از هدایت»

   

مطالب جديد

مخاطب اول
شنبه, 22 مهر 1396
article thumbnailچند اقدام لازم که مسئولان در آستانه خیمه‌شب بازی جدید دولت آمریکا باید انجام دهند؛ مخاطب اول؛ در...
آفت مدیران غیرانقلابی
جمعه, 14 مهر 1396
article thumbnailنگاه طعمه ای یا مسئولانه ی مدیران، از منظر مقام معظم رهبری؛ « گفتمان انقلاب اسلامی: شرایط کنونی کشور به لحاظ این‌که...
article thumbnailرابطه قضا و قدر الهی و تفویض امور به اسباب و علل؛ اثر استاد شهید مرتضی مطهری (رحمة الله علیه) از پیغمبر...

Developed in conjunction with Ext-Joom.com